راه حل پر حاشیه!
راه حل پر حاشیه!
اشتراک گذاری:
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در print

تایوان، کُره، سنگاپور: استفاده از کلاندادهها (Big Data) برای مبارزه با بیماریهای همهگیر

آیا ما مجبوریم بین حریم شخصی خود و سلامتی‌مان، یکی را انتخاب کنیم؟ و سؤالی کلیدی که باید به آن پاسخ داد: آیا لازم است که بین حریم شخصی و سلامتی، حتماً یکی را انتخاب کنیم؟ 

در مورد مبارزه با ویروس کرونا و این همه‌گیریِ به‌وجود‌آمده، کشورهای غربی و آسیایی رویکردهای متفاوتی را پیش گرفته‌اند. درحالی‌که اروپا یا ایالات متحده‌ی آمریکا تمرکز خود را بر روی تقویت بستری و خدمات ICU گذاشته‌اند، کشورهای چین، کره‌ی جنوبی و سنگاپور در تلاشند که با پیشگیری، از گسترش این بیماری جلوگیری کنند. 

این سه کشور از فناوری‌های تلفن همراه استفاده کرده‌‌اند یا در حال حاضر استفاده می‌کنند تا تمام جمعیت را کنترل کنند؛ راهبردی که قانون GDPR اروپا (محدودترین مدل محافظت از داده‌های جهانی)

 را نقض می‌کند، اما در عوض به سرعت منحنی همه‌گیری را کنترل می‌کند. این مسئله به سیاست ارتباطی ندارد، ‌بلکه مسئله‌ای علمی‌ست: نظارت گسترده در زمینه‌ی مبارزه با بیماری‌های همه‌گیر، مؤثر واقع می‌شود.

موارد تأیید شده، در مقایسه با پروندههای جهانی

تایوان نخستین موارد را قبل از کشورهایی همچون اسپانیا، ‌ایالات متحده یا مکزیک ثبت کرد و با این وجود با شروع ماه مارس، تعداد موردهای مبتلا به سختی به ۵۰ مورد می‌رسید. این نشان می‌دهد که در مقایسه با بقیه‌ی موارد بیماری در سرتاسر جهان، پیشرفت بیماری در این کشور به آرامی صورت گرفته یا این که اصلاً رخ نداده است.

در زمان نگارش این مقاله، سنگاپور ۹۲۶ مورد تأیید شده، سه مورد فوت شده و ۲۴۰ مورد بهبود یافته داشته است. تایوان ۳۲۲ مورد تأیید شده، ۵ مورد فوتی و ۳۹ مورد بهبود یافته را تأیید کرده و کره‌ی جنوبی ۹۸۸۷ مورد تأیید شده، ۱۶۵ فوتی و ۵۵۶۷ مورد بهبود یافته را ثبت کرده‌اند. راهبردها در این کشورها و مناطق، گرفتنِ تست‌‌های گسترده، آغاز قرنطینه در هنگام بروز نخستین نشانه‌ها و علائم بیماری و نظارت مدام بر این علائم بوده است.

استفاده از کلاندادهها و فناوری برای شناسایی و مبارزه با ویروس کرونا در تایوان

شروع بیماری سارس در سال ۲۰۰۳، برای بسیاری از کشورهای آسیایی، نشانه‌ی احتمال اتفاقی بود که در آینده نیز ممکن بود دوباره رخ دهد. مناطقی که به طور وسیع تحت تأثیر سارس قرار گرفته بودند (مانند هنگ‌کنگ با ‍۱۷٪ مرگ‌ومیر در سال ۲۰۰۳، یا تایوان با ۲۱.۱٪ مرگ‌ومیر) در سال ۲۰۰۴ تصمیم گرفتند که پروتکل‌های جدیدی برای جلوگیری از شیوع بیماری‌های ویروسی اجرا کنند. تا جایی که تایوان پیش از تأیید رسمیِ شیوع کرونا، اقدامات خود را آغاز کرده بود:

«در تاریخ ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۹، هنگامی که سازمان جهانی بهداشت (World Health Organization) از ذاتالریهای با عاملی ناشناخته در ووهان چین مطلع شد، مقامات تایوانی اقدام به سوارشدن به هواپیماها کردند و مسافرانی را که در پرواز مستقیم از ووهان حضور داشتند، پیش از پیادهشدن از هواپیما برای علائم تب و ذاتالریه ارزیابی کردند

 پاسخگویی به COVID-19 در تایوان

با این وجود، سیاست‌های فعال تایوان در جست‌وجوی عفونت‌های مسری به همین‌جا ختم نشد. این کشور که به عنوان یکی از مناطقِ دارای فناوری پیشرفته در جهان شناخته شده است، که یک منبع اطلاعاتی گسترده در سطح جمعیت برای فراهم‌آوردن شواهد در دنیای واقعی دارد. پایگاه ملی داده‌ی بیمه‌ی سلامت، اطلاعات و داده‌ها را در زمان واقعی مورد بررسی قرار می‌داد، و هدف از این کار، یافتن بیمارانی بود که علائمی مشابه علائم COVID-19 داشتند؛ نامی که به بیماری ناشی از سندرم تنفسی حاد کروناویروس ۲ یا SARS-CoV-2 داده شده است.

با وجود این که این کشور تا پایان ژانویه‌ی سال ۲۰۲۰، دومین ناحیه‌ی آسیب‌پذیر جهان در برابر این همه‌گیری بود، در ماه مارس تایوان تأیید کرد که سیاست‌های پیش‌گرفته‌شده عمل می‌کنند. اما کلان‌داده‌ها تنها ابزار موجود برای این سیاست‌ها نبودند.

کدهای QR برای تعیین سلامتشناسایی گروههای پرخطر

تایوان یکی از نخستین کشورهای جهان بود که از تکنولوژی نظارت شخصی و تصاویر QR استفاده کرد. سایر مناطق همچون هنگ‌کنگ، سنگاپور و کره‌ی جنوبی هم اقدامات مشابهی انجام دادند. این ابتکار اکنون در کشورهای غربی نیز از جمله اسپانیا یا ایتالیا استفاده می‌شود.

ایده‌ی این فناوری نسبتاً ساده است،  QRتصویری است که بدون نیاز به تایپ کردن با دست، کاربران را به یک وب‌سایت پیوند می‌دهد؛ تنها کافی‌ست که مانند یک بارکدْ اسکن شود. پس از تشخیص این تصویر با استفاده از تلفن‌های همراه هوشمند، که همه‌ی ما آن را داریم، وب‌سایتْ صفحه‌ای شخصی را با سوالاتی اساسی نمایش می‌دهد.

کاربران کد شخصی را وارد می‌کنند و سپس مانند یک سند شناسایی، علائم احتمالی (سرفه، تب، سردرد و غیره) را نشان می‌دهند و داده‌های وارد شده، مستقیماً به مراکز کنترل بیماری تایوان می‌روند. نکته‌ی اصلی این رویکرد این است که تمام ساکنان و افرادی که از خارج به این نواحی وارد می‌شوند، باید این آزمایش کوچک را انجام دهند. این کار توسط دولت تایوان اجباری اعلام شد.

کسانی که علائم را نشان می‌دادند در قرنطینه قرار گرفتند و آزمایش شدند؛ اما این بار با استفاده از آزمایش‌های خاص برای شناسایی ویروس. غالباً موارد مثبت کاذبی نیز وجود داشت، اما در اصل هدف این بود که اگر موردی مثبت اعلام شد، افرادی که با مورد در تماس بوده‌اند تحت کنترل قرار گیرند. اقدامی که در غرب بسیار بحث‌برانگیز بود.

تجربه گسترش ویروسهای قبل از کرونا در شرق و جنوب شرق آسیا و قوانین نظارتی، آنها را به سمت اقدامات نظارتی برده است که برای بسیاری از کشورهای اروپایی و غربی قابل پذیرش نیست. و سؤالی کلیدی که باید به آن پاسخ داد: آیا لازم است که بین حریم شخصی و سلامتی، حتماً یکی را انتخاب کنیم؟ نظر شما چیست؟

ماندانا حاجی حسینی

تبلیغات هوشمند
درباره تکانه

مجله علم و فناوری تکانه یک مجله با رویکرد علمی و ترویجی است. این مجله هدف خود را ترویج دانش در میان عموم علاقمندان به علم و فناوری می‌داند و تلاش می‌کند با یاری جمعی از روزنامه‌نگاران علم با سابقه کشور به عنوان همکاران تحریریه خود، بتواند علاقمندان به جهان علم را با کمک علوم و فناوری‌های نوین و به روشی جذاب از آخرین رویدادها و دستاوردهای دنیای علم آگاه سازد. دوره‌های آموزشی، رویدادهای علمی و ترویجی، نشست‌های تخصصی در علومی مانند رباتیک، مکاترونیک، هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، علوم شهروندی و… از سرفصلهای اصلی فعالیت‌های مجله تکانه است.

اینستاگرام

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *